BLOG JC – De niet zo Heilige Koe

Onlangs mocht ik in de voorjaarsvakantie een weekje van mijn schaarse vrije tijd doorbrengen in het altijd zonnige Griekenland.  Ondanks de donkere economische wolken die hardnekkig boven dit land standhouden, geniet de Griek van het op dit eiland rustig voortkabbelende leven. Voor mij was het alweer een tijdje geleden dat ik in dit mooie land op vakantie was en na al die jaren was ik toch weer verbaasd over de totaal niet innige relatie tussen de Griek en zijn auto.

In vergelijking met onze keurig onderhouden auto’s, is het hier bijna choquerend om het, al dan niet rijdende, wagenpark te aanschouwen. Het begint al met de onvoorwaardelijke voorliefde voor kleine sedan modellen. Hier lijkt niemand anders te willen terwijl wij Hollanders het vaak muffe modelletje niet weten te waarderen. Wij kiezen voor een minstens zo sexloos hoog nep-SUVtje. Maar dat terzijde.

De sedan dus. Het meest geliefd is daarbij de Toyota Corolla, bij voorkeur van 3 generaties geleden. Het ultieme genot? Het instapmodel. Ja, dat prijslokkertje dat wij onmiddellijk negeren. Wij nemen een luxe graadje hoger. De Griek koos en kiest het, hoe toepasselijk, crisismodel. Dus inclusief inktzwarte bumpers die als donkere schandvlekken de voor- en achterzijde ontsieren. En met opengewerkte, stalen wielen die er na 1 seizoen lekker armoedig uitzien. Het interieur bestaat bij het instapmodel uit zoveel grauwgrijze tinten dat je er op slag depressief van wordt. Het hoofddoel van de gemiddelde Griek is om dit treurige instappertje in een zo kort mogelijke tijd om te toveren tot een rijdend wrak. De ziltige lucht, de tropische temperaturen, het vele stof en de veel te krappe parkeerplaatsen zijn al destructieve voorwaarden voor de afbraak. Dit gecombineerd met een totaal ongeïnteresseerde chauffeur laten het basismodel in no-time transformeren tot een treurig torretje waar de gemiddelde Nederlander zich dood voor zou schamen.

De Griek niet. Hij voelt zich fijn tussen zijn automobiele vuil en stoort zich nergens aan. Krasjes krijgen karakter, een al dan niet diepe duts deert hem niet, net zo min als de Corolla in kwestie. Die doet, trouw als iedere vertegenwoordiger van dit merk, altijd wat er van hem verlangd wordt. Okay en u wilt uw auto om de drie of vier jaar inruilen? Nee hoor, hier rijdt men door. Tot het echt niet meer gaat. Dat is een van de redenen dat je van bepaalde modellen generaties ziet rondrijden die in ons land allang zijn uitgestorven. Weet u, die Griekse instelling is zo gek nog niet. Men is hier tevreden met een auto wars van de meest idiote opties die het leven echt niet aangenamer maken. Of kent u wel iemand die oprecht blij wordt van een elektrische handrem, een start/stopknop of automatische rijbaanbegeleiding. Nee toch? Een handrem met trekhendel, een sleutel met gekartelde baard en een stuur dat lekker beet grijpt, is wel zo degelijk en net zo fijn in gebruik. En het blijft, zelfs in de handen van een autogewetenloze Griek heel. Kijk, zo beschouw je die saaie en simpele instapsedan ineens met heel andere ogen. Je bekijkt hem ineens met….inderdaad, liefhebbersogen!

Jan Cees