Is de aarde klaar met ons?

Is de aarde klaar met ons?

Nu we met z’n allen alweer ruim een maand ‘grounded’ zijn, is het heel goed om eens na te denken over wat we allemaal met elkaar aan het doen zijn. Ik hoorde onlangs iemand zeggen dat ‘de muren op haar afkwamen’ (ik weet niet of ze inmiddels geplet is) omdat die persoon voor haar eigen gezondheid even thuis moet blijven. Het tekent het in mijn ogen trieste feit dat mensen anno 2020 de zin van hun eigen leven nauwelijks nog kunnen ontcijferen. Wat is er toch gebeurd met ons? Waarom denken we dat we blij worden van een overvolle agenda met een overschot aan afspraken, (te) veel feestjes met vrienden, 1001 sociale contacten online en offline, een overvloed aan uitstapjes (al dan niet naar de andere kant van de wereld), backbacktripjes van het liefst een paar maanden voor elke zichzelf respecterende tiener, vakanties naar alle uithoeken van de wereld of een plastic prul aangevoerd via een containerschip uit China dat is aangeschaft met een druk op de knop via Ali express?

Heeft iemand er anno nu nog een flauw benul van dan we dit nog geen 30 jaar geleden allemaal in veel mindere mate of helemaal niet deden? Wat is er in onze hoofden toch fout gegaan dat we denken dat we wel een pak melk moeten pletten en apart als kartonafval gaan inzamelen terwijl we de dag erop voor een mindfullweekje met het vliegtuig naar Bali gaan? Dat we in een flitsende tenue ‘door de natuur’ fietsen, hardlopen of wandelen maar wel besluiten een Wehkamp-truitje in 4 maten te bestellen zodat we een DHL-koerier nodeloos heen en weer laten rijden?

Het zijn enorm veel vragen waar ik geen antwoord meer op durf te geven. En dat hoeft ook niet. De aarde spreekt namelijk zelf. Met natuurrampen (die we door verstedelijking op de verkeerde plekken zelf hebben we veroorzaakt), enge virussen (die we door ons grenzeloze gereis zelf in no-time over de wereld brengen) en de verschraling van de natuur (die we door onze leefstijl zelf hebben veroorzaakt, dus door boer, burger en buitenlui).

De aarde slaat terug. En niet zo’n beetje ook. De komende eeuw gaan we de rekening betalen van onze excessieve levensstijlen. Of je nu een arme luis bent of rijke stinkerd, allemaal hebben we met name na de Tweede Wereldoorlog op ons eigen niveau een levensstijl geschapen die de aarde helemaal niet aan kan. En het erge is: de ‘arme’ landen doen vandaag de dag volop mee. En dat trekken we dus niet. Dat een stelletje verwende Europeanen, Amerikanen en Japanners de wereld vervuilden, kon Moeder Aarde nog net verwerken, maar dat de arme (al dan niet gespleet oogde) medemensen nu ook massaal mee gaan doen met vervuilen, trekt ze niet meer.

Het is klaar. Over. Tijd voor actie, denkt ze. En als Mamma Aarde boos is, neem dan maar van mij aan dat ze ook echt boos is. En weet u, ze trekt niet ook meer bij, het is bij haar na bewezen misbruik buigen of barsten. Hoogstens kunnen we een ‘Nieuwe Orde’ scheppen waarin we met haar grillen weten om te gaan en onze hedonistische levenshouding enigszins weten aan te passen.

Dat wordt het of ….ja zegt u het maar….het is echt al 1 over 12 namelijk!

En wat doen wij als onze premier straks zegt dat we weer naar buiten mogen? Dit alles weer snel vergeten en doorgaan met onze allesverwoestende levensstijl? Hoogstwaarschijnlijk. Wordt het deze zomer een lastminute Bali of toch nog ff snel de Malediven voordat ze definitief door het wassende water worden verslonden? It’s up to you, de wraak van Moeder Aarde zal zoet zijn…